X
تبلیغات
رایتل

خداحافظ مهربان تنها  چاپ

تاریخ : پنج‌شنبه 26 مرداد‌ماه سال 1391 در ساعت 12:09 ق.ظ

قصه ی خانه مادربزرگ هم تمام شد!
بار دیگر دیوارهای کاهگلی کوچه قدیمی خانه سیاه پوش شد.
خانه ساکت و غمگین و جای تو خالی شد.
غم بزرگی بر دلمان نشست و بغض های پنهانی جاری شد و به هق هق افتاد و تنهای صدای گریه و ناله در خانه طنین انداخت.

 امسال با چشمی اشک بار و پیراهنی سیاه بر تن... این بار دیگر هیچ صاحب خانه ای نبود که از مهمان ها استقبال کند و این ما بودیم که با دلی داغ دیده و چشمی تر از آنها استقبال کردیم.
همه چیز تمام شد!
با تک تک اتاق ها،لباسها،ظرف های قدیمی،تنور و پشت بام کاهگلی،دهلیز،حوض شکسته وسط حیاط،با تمام درختان و دیوارهای باغ خداحافظی کردیم.
خداحافظ خاطرات قدیمی ،خداحافظ خانه باغ قدیمی پدربزرگ،خداحافظ تمام روزهای تلخ و شیرین،خداحافظ مادربزرگ مهربان تنهایم.
با تمام صداها و خاطره ها ،با تمام ناله ها و دردها، با تمام غصه ها و حرف های ناگفته ات،با تمام شب های سکوت و سیاه و تنهایی ات، با آرزوی آخرین سفرت به حج و با تمام آرزوهای جامانده در دلت خداحافظی کردیم.
روز آخر تمام وسایل را مرتب کردیم،برای خانه ای که دیگر هیچ کس در آن نبود!خانه را جارو زدیم و خیلی سخت با تمام خاطرات خداحافظی کردیم.
همیشه وقتی ما از تو خداحافظی میکردیم که  برگردیم،کلی گریه میکردی،برایمان آیت الکرسی می خواندی و پشت سرمان آب می ریختی که زود برگردیم.اما این بار دیگر تو نبودی و ما غریب و تنها بودیم.درها را قفل کردیم،اشک ریختیم و به کوچه نگاه کردیم اما تو نبودی که برایمان آب بریزی و دست تکان دهی....
آمدیم بر سر مزارت تا با تو خداحافظی کنیم و این بار این ما بودیم که برای ندیدنت اشک میریختیم.
خوش به حالت،آن روزها تو اشک میریختی،آب میریختی و امیدوار بودی که تعطیلات بعدی ما برخواهیم گشت اما حالا ما دیگر هیچ امیدی نداریم و این قصه برای ما بسیار تلخ و دردناک خواهد بود.
این بارسنگ سیاه روی قبرت ما را بدرقه کرد ومابا دلی پر از اندوه و بدون آرزوی برگشت آمدیم.
و حالا بعد از گذشت  هفت روز از نبودنت هنوز هم بسیار غمگینم ونتوانسته ام به نبودنت عادت کنم.
خداحافظ تنها یادگار قدیمی،خداحافظ مادربزرگ صبور عزیزم.خداحافظ....